Om te ontsnappen aan Adrienne, een mooie Parijse actrice, en met haar aan de illusie van het theater, wendt de verteller, niemand minder dan Nerval zelf, zich tot Sylvie, een jong meisje van het platteland op wie hij ooit verliefd was. Maar de droom maakt plaats voor desillusie: de terugkeer naar de natuur, naar de natuur van zijn jeugd in de Valoisstreek, blijkt niets dan een mythe, en de grote liefde van zijn jeugd blijkt een teleurstellend boerenmeisje te zijn. Wat als deze twee vrouwen één waren, "twee helften van één liefde"?
Het verhaal ontvouwt zich volgens de logica van een reis door de herinnering: de auteur ensceneert persoonlijke ("halfgedroomde") en literaire herinneringen; hij toont oprechte eruditie en viert tegelijkertijd de populaire cultuur. Voor hem is het collectieve geheugen zo omvangrijk dat het zowel de meest alledaagse realiteiten als de meest sublieme mysteries omvat.
Met dit korte verhaal uit *Les Filles du feu * neemt Nerval afscheid van de hersenschimmen van de jeugd en de ideale liefde. Dit poëtische verhaal, ergens tussen romantiek en surrealisme, is nu al een zoektocht naar verloren tijd.