«En somme, je vais parler de ceux que j'aimais», schrijft Albert Camus in een aantekening bij zijn roman Le premier homme. Dit ambitieuze werk, waaraan hij werkte tot aan zijn overlijden, onderzoekt diepgaand de oorsprong van zijn identiteit en zijn schrijverschap. Camus wilde met dit project de geheimen van een universele kunst blootleggen die de personages in hun volle menselijke dimensie, dans leur vlees en tijd, tot leven brengt.
De eerste versie vormt een autobiografisch verslag van de jeugd van zijn «premier homme». Dit persoonlijke aspect zou in de finale versie van de roman waarschijnlijk minder prominent zijn geweest, maar juist dit autobiografische karakter maakt het document tegenwoordig bijzonder waardevol.
Na het lezen van deze tekst worden de wortels van Camus' persoonlijkheid duidelijk: zijn gevoeligheid, het ontstaan van zijn denken en zijn maatschappelijke inzet. Hij spreekt namens hen «à qui la parole est refusée», wat de diepere betekenis van Le premier homme onderstreept.