Jean-Louis Fournier schetst in zijn boek het portret van zijn vader, een dokter met eigenaardige manieren. Deze arts kleedde zich als een zwerver en maakte zijn bezoeken vaak op sloffen, zonder altijd geld te vragen voor zijn diensten. In ruil voor zijn medische zorg boden patiënten hem vaak een glas drank aan. Hoewel hij niet slecht was, leidde teveel drank er soms toe dat hij gekke dingen zei, zoals dat hij zijn vrouw wilde doden. Op veertigdriejarige leeftijd stierf hij, en zijn zoon herinnert zich lange tijd later de bijzondere en tragische figuur die zijn vader was. Met een groeiend begrip en mededogen leert Fournier dat mensen met kwetsbaarheden soms ontoereikende middelen zoeken om het ondraaglijke te verdragen. Dit resulteert in een aangrijpend en humoristisch boek, dat vele lezers heeft geraakt.