In 1677 schreef Jean Racine 'Phèdre', zijn laatste grote tragedie, waarin hij de mythische ondergang van een onbegrepen vrouw tot leven brengt. Deze vrouw, getekend door haar erfelijkheid, is Phèdre, die hopeloos verliefd is op haar stiefzoon Hippolyte. Wanneer haar echtgenoot Thésée terugkeert, veroordeelt hij ten onrechte zijn eigen zoon tot de dood. Deze tragedie toont de vergiftiging van een vrouw die zowel onschuldig als schuldig is en legt de ironie bloot dat liefde kan aanvoelen als een vloek.